Przez chwilę znów jechałem tamtym traktem. W ciemności, w blasku gwiazd zobaczyłem obok siebie Medeę w szkarłatnym płaszczu - blady owal jej twarzy w mroku, ciemnoczerwone usta, oczy błyszczące w moją stronę. Znów poczułem dotknięcie tamtego dzikiego, uległego ciała, które trzymałem ostatniej nocy w ramionach, podobnie jak to miało miejsce wielokrotnie. W myślach zawirowało pytanie. .

- Jaki jest?. Wrócili do jej mieszkania późnym popołudniem. Pokoje robiły wrażenie, jakby utraciły ciepłą, rodzinną atmosferę. Widział, jak obu chłopców w jednej chwili ogarnia przygnębienie.. Pogrążony w rozmyślaniach, wyczuł w pewnym momencie czyjąś obecność i otworzywszy oczy tuż przed sobą ujrzał orientalną twarz Anatolija.. Słysząc to wyjaśnienie odetchnęliśmy, ale już po krótkiej chwili znowu zaczęliśmy się niepokoić o przyszłość. Czy zaproszenie to dobry znak? Podekscytowani, w pośpiechu przygotowywaliśmy się do wizyty, wkładając po raz pierwszy nowe ubrania i podarowane nam przez rząd buty. Wyglądaliśmy całkiem reprezentacyjnie. Thangme w pośpiechu wetknął nam jeszcze do rąk białe jedwabne szarfy pouczając nas, jak należy je podać przy powitaniu. Z tym zwyczajem zetknęliśmy się już w Kyirongu i obserwowaliśmy go często u prostych ludzi. Białe szarfy wręcza się w Tybecie przy każdej wizycie, prośbie do ważniejszej osoby i z okazji wielkich uroczystości. Szarfy takie widuje się w różnych gatunkach i jakość ich zależy od pozycji ofiarodawcy.. Arnold Levine z Miami prawie wcale nie zabierał głosu, ponieważ jego zdanie było doskonale znane. Kilka lat wcześniej zaskarżył w imieniu swego klienta firmę General Motors, a rozprawa ciągnęła się przez jedenaście miesięcy, toteż dla niego sześciotygodniowy proces stanowił jedynie rozgrzewkę.. Dzięki Najwyższym Duchom za istnienie płodnych Massudów, którzy byli jednym z założycielskich członków Gromady i którzy od tak dawna ponosili główny ciężar samej walki. Dzięki niech również będą legendarnemu massudzkiemu badaczowi Caldaqowi. To jego ekipa pierwsza nawiązała kontakt z niemiłymi, ale bezcennymi Ziemianami, którym udało się wreszcie przechylić szalę zwycięstwa na stroną sprzymierzonych.. - Nie, nie możesz - przytaknął Błazen, ale powiedział to tylko po to, żeby mnie ułagodzić. W ponurym nastroju zjedliśmy śniadanie, a kiedy wstaliśmy od stołu, z odrazą popatrzyłem na brudne miski i garnek po owsiance. Przypominały o codziennych obowiązkach, które nagle wydały mi się nieznośne.. To, co służyło za port, było po prostu naturalną rozpadliną w skorupie wyspy. Z dwóch stron wyciągnęły się palce ciemnej, pożłobionej skały i objęły zwalniającą Slanderscree.. - No to za wszelką cenę - odparł Eer-Meesach, przełażąc przez skraj dziury - musimy to zbadać dalej..